Ik ben heel benieuwd wat jullie ervan vinden!

Dus druk op de ‘Bestel hier’-knop, en geef je gegevens door. Ik stuur je een mail over de betaling en verzending, en daarna komt het boek (de boeken) zo snel mogelijk naar je toe. Een boek voor jou, en een wens die in vervulling gaat voor een ziek kleintje hier ergens in Nederland. Gaaf….

En mocht je mijn blog niet gelezen hebben toen ik aan de wandel was, dan kun je hieronder een paar verhalen lezen zoals die in mijn boek staan. Een kijkje in de keuken!

Cruz Roja España
Maar we gaan maar gewoon op pad. Lekker vroeg vandaag want het wordt heet dus om 6.45 uur sta ik met dikke oogjes in een donker Carrión, en achter me maakt de zon een waanzinnig spektakel van de wolken aan de hemel. Vroeg mijn bed uit is alweer goedgemaakt!
Op de 17 km lange stretch die we zonder wat dan ook wandelen vandaag, rijdt om 8.30 uur een bus rond: Cruz Roja Espaňa, Camino de Santiago. “¡Hola! ¿Que tal?” roept de jongen in de bijrijdersstoel enthousiast naar alle pelgrims. Duimen gaan omhoog, er wordt enthousiast teruggeroepen, het is duidelijk dat in deze woestijn niemand zomaar aan zijn lot wordt overgelaten. Ik krijg er een warm gevoel van. Om 8.30 uur ’s ochtends rijden deze jongens al rond om pelgrims te helpen die deze lange afstand moeten afleggen. Lief!

Nog een stukje verder
Om 9.30 uur neem ik pauze. Ik heb de meest waanzinnige koekjes gekocht gister (een specialiteit van het dorp, iets met kokos, marzepein en spijs, mjam!) en een cola light in mijn tas dus ik ben helemaal de koning. Heerlijk vind ik het hier. Beetje hangen in het veld, het is net Nederland om me heen, alles is plat, geel, het pad loopt recht dus zover als je kan kijken zie je pelgrims, en het gaat heerlijk met mijn benen en voeten. Ik maak een praatje hier en daar, en vervolg mijn weg. Daar is Calzadilla al! 17 km zit erop, overleefd en wel, en ik trakteer mezelf op een heerlijke bocadillo met tortilla. Fijn!
Massimo komt even later ook, en samen wandelen we de volgende 10 km van onze wandeling vandaag. Daar aangekomen, in een dorpje dat heel mooi Terradillos de Templarios heet, kijken we elkaar aan. Nog een extra 8? Vooruit, dat kan er nog best bij. We nemen nog een paar goddelijke koekjes en gaan weer op pad. 8 km later, met 35 kilometer in de benen, zitten we voldaan met een liter bier in onze handen in een prachtige tuin van de Auberge hier in San Nicolás.
Mijn bulten zijn niet verdwenen maar wel uitgejeukt, de pijn in mijn schouderbladen is al wandelend verdwenen, de Cruz Roja jongens hebben we nog drie keer gezien vandaag en elke keer voelde dat superlief, en mijn gids is geschreven voor mietjes.

Wonder
Op een dag kwam er een gezin uit Keulen langs in zijn pelgrimsherberg. De meid die in de herberg werkte vond de jongen van het pelgrimsgezin wel heel leuk, en was dan ook zeer beledigd toen hij haar gevoelens niet bleek te beantwoorden. Als wraak stopte ze een zilveren beker in zijn rugzak, en verried hem. In die tijd stond op roof de doodstraf, en de jongen werd schuldig bevonden en opgehangen. Zijn ouders waren stuk van verdriet, maar vervolgden toch hun tocht naar Santiago. Op de terugweg van hun bedevaart, maanden later, kwamen zij terug op de onheilsplek om daar hun zoon levend en wel aan te treffen! He bleek dat Domingo al die tijd de voeten van de jongen had vastgehouden, en zo zijn leven had gered. De ouders van de jongen waren zo gelukkig dat ze naar de schout renden om hem het goede nieuws te vertellen, maar de schout, die net met zijn avondmaaltijd bezig was, geloofde er niets van en zei: uw zoon leeft net zo min als de kip en de haan hier op mijn bord. Hierop kwam de kip tot leven, en begon te zingen: “Santo Domingo de la Calzada is de stad, waar de kip kakelde die je net gebraden had”.

Santo Domingo de la Calzada
Domingo, de held van ons verhaal, werd na zijn dood in 1109 heilig verklaard, de stad waar hij zijn pelgrimshospitaal en de herberg had gebouwd werd naar hem vernoemd, en in de Kathedraal van Santo Domingo de la Calzada zijn sinds jaar en dag een levende haan en een aantal hennen te vinden, naar de beroemde legende van de zingende kip. Deze haan en zijn hennen zijn een donatie van de stad en worden elke maand door nieuwe, altijd witte, exemplaren vervangen. Als een pelgrim in de kathedraal is als de haan kraait, betekent dat dat hij het zal halen naar Santiago. Kraait de haan niet tijdens het bezoek van de pelgrim aan de kathedraal, dan moet de pelgrim zijn bedevaartstocht staken.

Kraait ie of kraait ie niet?
Dus hier sta ik nu. In de kathedraal van Santo Domingo de la Calzada. Ik heb zijn graf gezien, zijn tombe, ik ben in het klooster geweest, ik heb zijn verhalen gelezen, en verdomd, ik ben nog geen minuut binnen of de haan kraait. Drie keer! Santiago, here I come!

Lekker eten
Na de soep gaat de bel: een andere pelgrim! Serge komt uit Lyon, en heeft vandaag maar liefst 50 kilometer gewandeld. Het is nu 19.30 uur, en hij is vanochtend om 5.20 uur begonnen. Mijn god, dat zijn geen grapjes. Hij werkt zijn soep weg alsof hij in geen dagen heeft gegeten, en valt met evenveel enthousiasme aan op het hoofdgerecht, een Baskische schotel met vooral veel paprika en Spaanse worstjes. Tot mijn grote verbazing krijgt Pierre een totaal ander gebeuren: Monique geeft hem een schaaltje aardappelpuree, een schaaltje met gebakken vis, en een schaaltje met tagliatelle. Pierre eet dit met open mond, onderwijl nog altijd grootse verhalen aan het vertellen die hij nu richt tot onze zojuist-aangeschoven uber-pelgrim Serge. Waarschijnlijk heeft hij gemerkt dat ik toch lang niet alles begrijp wat hij zegt.

Als Serge in gesprek raakt met Monique en Claude wordt Pierre stiller en stiller, tot Claude op een gegeven moment Monique aankijkt en opzij gebaart met haar hoofd: Pierre heeft zijn kin op zijn borst liggen, een kwijldraadje loopt van zijn mond naar zijn overhemd, en hij slaapt. Onze ouwe druktemaker doet een tukkie aan de eettafel! Ook al is dat schattig, en voelt het stiekem best gezellig, toch maken we hem wakker. Tot mijn grote verbazing doet Pierre alsof hij alles heeft meegekregen en roept luid “Bon! Alors!” alvorens zijn kin af te vegen en zijn overhemd recht te trekken.  Hij kijkt Monique aan, zij tikt met haar mes tegen haar glas, en zegt: Pierre heeft een ‘annoncement’.

l’Annoncement
“We zouden niet kunnen bestaan zonder onze lieve hospitaliers”, begint Pierre zijn verhaal. Ik begin te klappen voor de dames, en Serge en Pierre doen mee; Monique en Claude kijken verlegen naar ons en krijgen blosjes. Pierre gaat verder met zijn verhaal: hoe de pastorie ooit is gebeld door de VVV met de vraag of er misschien pelgrims zouden mogen vertoeven daar het een groot huis is met zoveel ruimte, en dat Pierre toen ja heeft gezegd. Hoe fijn dat is gebleken, en dat hij niets zo leuk vindt als pelgrims ontmoeten en verhalen horen over de Chemin en over de levens van de mensen die langskomen. Dat het hier per donativo is; de pelgrim geeft wat hij het waard vindt. Dit geld wordt weer gebruikt voor het diner de volgende dag: Pierre geeft aan dat hij medelijden heeft met de pelgrims die morgen komen, want hen wacht een karig maaltje; vandaag zijn we immers maar met twee! Ik moet zo hard lachen, met name om hoe Pierre praat: hard, langzaam, en met heel veel consumptie. Zijn haren gaan tijdens het praten alle kanten op, en af en toe lacht hij luid zodat zijn 7 tanden te zien zijn. Wat een schatje deze man!
“Maarrrrr”, zegt hij dreigend, zijn wijsvinger in de lucht, zijn oogjes in de pretstand, “we hebben een probleem”. Oh oh…. “Sinds jaar en dag, doet onze afwasmachine het niet meer”. Ah! Serge en ik begrijpen waar dit heen gaat. “We hebben hem laten nakijken, maar na wikken en wegen bedacht dat we eigenlijk een unieke afwasmachine hebben: hij praat in verschillende talen en is elke dag totaal nieuw!!” Serge en ik kijken elkaar aan en proesten het uit. “Alors!”, vervolgt Pierre, “werk aan de winkel! En weet: na de afwas krijgen jullie je stempel!” “Chantage!”, roept Serge, en we lachen allemaal. We zingen nog een lied, Pierre neemt afscheid voor de nacht, ik krijg opnieuw een dood vissenhandje ditmaal vergezeld van een heuse buiging, en Serge en ik gaan aan de afwas.

Als ik elke dag in een vrijwel lege, rustige Pastorie terecht mag komen waar ik een goddelijke maaltijd krijg met een gezelschap waar ik buikpijn van krijg door het lachen, laat mij die afwas maar doen. Here’s to Pierre!

Avondeten: soep (geen idee van wat), Baskische paprikaschotel met Spaanse worstjes, creme brulee met Gateau (sponge cake mjam!) en meloen toe.
Accomodatie: Presbytere van Lectoure, heerlijk!

Het begint heden ochtend bij het ontbijt bij mevrouw Dejardin, de vrouw naast wier huis wij vannacht in de kerk sliepen. Elke ochtend om 7.00 uur gaat zij bidden met vrienden, in de kerk, drie kwartier lang (!), en vervolgens ontbijten ze allemaal bij haar. Wij zitten daar gezellig bij, om 8.00 uur vanochtend, en allemaal vertellen ze ons verhalen, en vragen ze naar onze verhalen. Een vriendin van mevrouw Dejarding vraagt ons naar onze route van vandaag, en geeft aan dat we misschien beter met haar mee kunnen gaan naar haar huis om zo een enorm stuk van de zeer omlopende route af te snijden, en omdat ze van mevrouw Dejardin heeft begrepen dat Liselotte kunstgeschiedenis heeft gestudeerd en ze graag hoort wat Liselotte vindt van de kunst van haar man. Zo gezegd zo gedaan, de enorme rugzakken in haar minuscule autotje en off we go. We komen bij een schattig kabouterhuisje uit met de prachtigste kunst. Etsen, beelden, schilderijen, het hele huis staat helemaal vol. Met onze mond open bekijken we alles, we worden door het hele huis rondgeleid, en alles straalt warmte en blijdschap uit, net als het vrouwtje dat ons rondleidt zelf. Ze vertelt ons over haar overleden man en hoe hij al deze kunst in de afgelopen 15 jaar heeft gemaakt, en hoe wat er nu in huis staat nog slechts een derde is van wat hij ooit heeft vervaardigd. Ze is zo trots als een pauw, en vindt het heel fijn om zich nog altijd te omringen met al dit moois dat haar man heeft gemaakt. Volledig overdonderd en onder de indruk beginnen we onze wandeling vandaag. Wondertje nummer 1.

Een uur later komen we in een miezerig klein dorpje met helemaal niets behalve een bankje, en een bakkerijtje dat ongeveer vier broden heeft liggen en zes gebakjes in de vitrine. We kopen er een pain au chocolat (ik dan) en een tom pouce (Liselotte had nog niet getoost op de koningin), en vragen of er een cafetje is om een kopje koffie te drinken. Nee die is er echt niet. Wel een kerk. Tja. Daar hebben ze vast geen koffie. Helaas! Met de broodjes in de hand lopen we haar kleine winkeltje uit, en 30 meter verderop gaan we op het bankje zitten. Met smaak worden de lekkernijen weggewerkt, en als de laatste hap op is, zegt Liselotte enthousiast: ik lus er nog wel een! Ik blijf wachten, zij naar de bakkerij, en ze komt terug met twee eclairs. Lekkerrr! Nog geen minuut later komt het bakkersvrouwtje naar buiten: zal ik anders een kopje koffie voor jullie klaarmaken? Eh ja! Graag! Nog weer drie minuutjes later komt ze weer naar buiten: de koffie is klaar! Wij haar gigantische bakkerij in (zo’n grote bakkerij voor zo’n klein bakkerswinkeltje?), staan daar naast de deegmachine twee enorme koppen dampende koffie op ons te wachten. Twee voor Liselotte en nul voor mij (koffie, bah) maar dat boeit niet; wat een ontzettend lieve actie. Nadat Lies haar buikje weer warm heeft en we een beetje met het bakkersvrouwtje hebben gekletst, bieden we haar geld aan maar daar wil ze niets van weten. Bonne journee! Wondertje nummer 2.

Nadat we in Huy aankomen (niet verdwaald, geen regen, wel veel zingen en een hoop blijdschap, kletsen en verhaaltjes) gaan we lekker wat biertjes/wijntjes drinken. Welverdiend! De dag zit er echter nog niet op, we moeten nog naar ons logeeradres van vanavond. Maar eerst naar de film! Deze blijkt frans nagesynchroniseerd te zijn dus ik begrijp er nog geen 10% van, maar vooruit. Het is er warm, droog en we hebben popcorn!
Nu nog 2.2 kilometer. Ergens bij St. Leonard, een gehucht boven op de berg, staat ons bed voor vanavond. We klimmen in Huy al een heel stuk, en als ik lees dat we met een grintpad een nog steilere klim moeten maken naar de kerk van St. Leonard, besluit ik mijn trui en jas uit te trekken. We staan stil vlak voor ons afslagje, en Liselotte neemt een slok uit haar waterfles. Een man die zijn twee hondjes aan het uitlaten is bekijkt ons een poosje, en komt vervolgens resoluut op Liselotte af. “Eau?”, vraagt hij. “Oui”, zegt Liselotte verbaasd. Ja, dit is water ja. De man gebaart: geef op die fles. Gedwee doet Lies wat haar gezegd wordt, en geeft de fles uit handen. Die man zal toch niet serieus Liselotte haar water gebruiken om aan zijn hondjes te geven?! Maar een paar seconden later staat hij weer voor ons, en geeft Liselotte en mij allebei een anderhalve-literfles water, nieuw, uit de winkel. Zonder iets te zeggen draait hij zich om en loopt zijn huis binnen. Nog voor we “Merci beaucoup!” kunnen roepen sluit zijn voordeur. Wauw. Wondertje nummer 3.

Na de steile klim komen we aan bij het kerkje in St. Leonard. Hier gaat de route verder maar moeten wij ons adres zien te vinden. Ik heb gister op Google Maps een beetje gekeken, en met pen een puntje gezet op de kaart waar ik denk dat ons huis moet zijn. Lichtelijk blind lopen we langs een enorm drukke weg waar auto’s je met 100km/u voorbij scheuren, en al bij de eerste boerderij denk ik: ik weet niet eens zeker of dit wel de weg is die we moeten hebben. Ik stuur Liselotte het erf van de boerderij op om de weg te vragen (doodeng, boerderij-honden!), maar daar is helaas niemand. We bellen degene op bij wie we vannacht slapen, maar krijgen voicemail. Tja. Wat nu? Doorlopen langs deze enge weg in de hoop dat we goed zitten? Er zit eigenlijk niets anders op, dus vooruit, laten we dat dan maar doen. We passeren nog een boerderij aan de rechterkant van de weg waar we niet bij lijken te kunnen komen, en lopen verder. We komen de bocht om, en zien daar een prachtig kasteel. Het zal toch niet…. We komen langzaam dichterbij, en ik zeg tegen Liselotte: “Het was nummer 14b, toch? Ik zie namelijk wel een vier, maar wat ervoor staat kan ik niet duidelijk zien. Jij?” En na enkele seconden roept Liselotte: “Het is een 1!” Jaaaaaa we slapen vannacht in een kasteel!! Dolblij lopen we de oprijlaan van het kasteel op, en bij nummer 14b bellen we aan. Een aardige meneer doet open, brengt ons naar onze kamer waarbij hij ons eerst onze prive badkamer met ligbad laat zien en vervolgens onze eigenste zolderetage. Schone handdoeken, wifi, een televisie, en een ligbad. Ik zeg: wondertje nummer 4 is geschied! Zo mooi hadden we het nog niet….

Avondeten: chips en popcorn, Croque Monsieur
Accomodatie: Thierry van Zuylen – Ferme du Chateau d’Ahin, Chausee de Dinant 14b, St. Leonard (Huy). Tel: +32 85 21 64 51. 70 euro voor twee dus aan de dure kant maar zeker weten de moeite want je slaapt in een heus kasteel!

Gesponsorde sandalen
Bianca en ik gaan vervolgens Wolky binnen, de winkel waar ik vandaag sandalen mag ophalen die ik gesponsord heb gekregen. Het binnenlopen in de winkel moet 3 keer over omdat ik me telkens verspreek en de naam van de winkel noem, maar na een tijdje heb ik de smaak te pakken en lukt het. Het meisje in de winkel doet heel erg goed mee, en als je niet beter zou weten, zou je denken dat we met een doodordinair schoen-aankoop-gesprekje bezig zijn. Niemand heeft de camera nog in de gaten. Dit is leuk!

Schelp
Na uitgebreid koffie te hebben gedronken op het Domplein scheiden onze wegen; ik ga naar het begin van mijn route voor deze dag, en Bianca zie ik over zo’n anderhalf uur bij de ‘Plofsluis’ net buiten Nieuwegein. Daar zal ik geïnterviewd worden en zal ik een broodje eten dat dan ook voor wat leuke beelden moet zorgen.
Onderweg naar de Plofsluis hoor ik opeens ieieieieie van een remmende fiets, en komt er een jongen naast me fietsen. “Hey, op weg naar Santiago?”. Die verrekte schelp, die gunt me ook geen geheimen! We kletsen even, hij is er 4 jaar geleden met zijn moeder naartoe gefietst, en vond het helemaal fantastisch. Trots haalt hij een kettinkje rond zijn hals tevoorschijn met daaraan een zilveren Jacobsschelp, en glimlacht breed. “Zou graag met je doorpraten, maar ik moet naar school. Doei!” En weg is ie. Ik vind dit soort gesprekjes zo gezellig!

Het interview
Bianca de cameravrouw sluit een uurtje later weer aan. Ze filmt mijn schoenen, mijn loopje, van voren en van achter, ze filmt me terwijl ik de Heemstederbrug over loop, ik moet terug en dan juist in de camera kijken, dan wil ze dat ik naar een groot schip kijk dat langs komt varen (“De tijd zal het leeren”), ik loop hetzelfde stukje 4 keer voor telkens een ander shot, ik voel me een heuse filmster! Het is gezellig zo samen, en de camera geeft een nieuwe dimensie aan mijn al drie dagen durende wandeling langs het kanaal. Ik leer kijken zoals zij kijkt, zie dingen die ik voorheen nog niet zag omdat ze oog heeft voor detail en in de grappigste dingen een interessant shot ziet.
We doen het interview, zittend in het gras. Voor ik ga zitten leg ik mijn matje neer, midden in de brandnetels, dus met rood-brandende vingers vertel ik haar wat mij gestimuleerd heeft deze wandeling te maken, wat ik heb met wandelen, waarom juist Santiago, waarom nu, wat denk ik daar te vinden, wat denk ik te ontdekken over mezelf, zijn er dingen die ik uit wil zoeken voor mezelf op deze tocht? Vragen waar ik zelf natuurlijk wel over na heb gedacht, maar die nog niet eerder zo concreet aan me gesteld zijn. Het is een heel prettig interview, ik vind het fijn onder woorden te brengen waarom ik dit nu eigenlijk doe, en wat ik er uit denk te halen en wat ook vooral niet.

Klaar
We gaan nog even door met shotjes hier en shotjes daar, en dan neemt ze opnieuw afscheid. Tot in Schalkwijk, over een uurtje! Daar aangekomen heb ik papa intussen bij me. Die heeft het laatste uur met me meegewandeld, en we zijn van rol gewisseld: pap draagt mijn rugzak, en ik loop met zijn fiets in de hand, vederlicht en met heel pijnlijke voetjes. We groeten Bianca en Atty, die intussen ook met de auto naar Schalkwijk is gekomen om me daar op te halen, en we doen nog een paar scenes. Papa en Atty blijken geboren acteurs, en nadat ik zwaaiend naar de camera wegrijd in de auto zit mijn dag erop. Papa pakt zijn fiets en rijdt ons achterna, en Bianca gaat met haar camera weer richting het Utrechtse, om de boel te monteren tot 4 mooie minuten televisie. Ik ben heel benieuwd!

Moe maar voldaan
Een uur later lig ik in bad. Met een glas witte wijn op het randje. Ik voel me de koning, al zit ik onder de rode bultjes en doen mijn voeten zeer. Dag 4 zit erop, mijn four minutes of fame staan op de band, en het was weer een heerlijke dag.

Allemaal kijken he?! Volgende week woensdag 28 april, Nederland 2, 17.10 – 17.30 uur. Ik kom de laatste 5 minuutjes langs. Spannend!